Portret Rozalii Celakówny 1901 — 1944

Czcigodna Służebnica Boża

Rozalia Celakówna

Polska mistyczka, pielęgniarka Szpitala św. Łazarza w Krakowie

Misją Rozalii Celakówny było przekazanie wezwania Serca Jezusa do narodu polskiego. Stała się świecką apostołką poświęcenia się Sercu Jezusa oraz Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa.

„Patrz dziecko! Królestwo Chrystusowe przychodzi do Polski przez Intronizację.” Wielkie wezwanie Serca Jezusa do narodu polskiego

Kim była

Mistyczka, pielęgniarka, apostołka

Mistyczka

Drogę ku świętości rozpoczęła bardzo wcześnie — już w wieku sześciu lat przeżyła pierwsze wewnętrzne spotkania z Chrystusem i poświęciła się Bogu. Centrum jej życia duchowego stanowiła idea poświęcenia się i wynagradzania Sercu Jezusa.

Pielęgniarka

Od 1925 roku pracowała w Szpitalu św. Łazarza w Krakowie, na szczególnie trudnym oddziale chorób wenerycznych. Jej ascezą była heroiczna praca — mimo wyczerpania każdego dnia uczestniczyła we Mszy Świętej i przyjmowała Komunię Świętą.

Apostołka Intronizacji

Była inspiratorką Dzieła Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Pana Jezusa, zatwierdzonego przez kardynała Adama Stefana Sapiehę. Jej życie i duchowość zaowocowały powstaniem Wspólnot Dzieła Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Życie 1901–1944

Od Jachówki do Krakowa

  1. 19 IX 1901

    Narodziny w Jachówce koło Makowa Podhalańskiego — pierwsze dziecko Tomasza i Joanny Celaków, wychowane w głęboko religijnej rodzinie.

  2. 1907–1908

    Pierwsze wewnętrzne spotkania z Panem Jezusem i Jego wezwanie: Oddaj Mi się cała! Bądź moją.

  3. 11 V 1911

    Pierwsza Komunia Święta i złożenie ślubu czystości przed Najświętszym Sakramentem.

  4. 27 VIII 1924

    Opuszczenie domu rodzinnego i wyjazd do Krakowa, by rozeznać wolę Bożą w swoim życiu.

  5. IV 1925

    Rozpoczęcie pracy w Szpitalu św. Łazarza w Krakowie.

  6. XI 1929

    Wizja Pana Jezusa wskazującego na pracę na oddziale chorób wenerycznych: Ty, dziecko, masz pracować w tym miejscu. Ja cię tu chcę mieć.

  7. 1937–1939

    Okres szczególnie obfitych przeżyć mistycznych — idea intronizacji w duszach, w Polsce i w innych państwach i narodach.

  8. 11 IX 1944

    Przyjęcie Rozalii w ciężkim stanie do Szpitala św. Łazarza.

  9. 13 IX 1944

    Śmierć Rozalii. O godzinie drugiej po północy Rozalia spokojnie odetchnęła parę razy i oddała swą duszę Bogu. Spoczywa na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Przesłanie

Ratunek dla Polski

„Jest jednak ratunek dla Polski: jeżeli mnie uzna za swego Króla i Pana w zupełności przez Intronizację”

Słowa usłyszane wewnętrznie po wizji z 4 kwietnia 1939 r.

W widzeniach mistycznych Rozalia usłyszała wewnętrzny nakaz, by zabiegać ze wszystkich sił o Intronizację Najświętszego Serca Jezusowego w Polsce i na całym świecie. Intronizacja według Rozalii to trzy ściśle uzupełniające się elementy:

I

Nawrócenie

Porzucenie grzechów i pełne odwrócenie się od nich.

II

Uwielbienie

Odwzajemnienie Nieskończonej Miłości objawionej w Najświętszym Sercu Pana Jezusa.

III

Uznanie Chrystusa Panem i Królem

Podporządkowanie się Jego woli i Jego prawu.

Intronizacja to nie tylko forma ofiarowania się, ale odrodzenie serc — poddanie ich pod słodkie panowanie Miłości.

Duchowość

Trzy księgi życia Rozalii

Księga pierwsza

Najświętszy Sakrament

Żywe, gorejące miłością Serce Jezusa. Mimo wyczerpania pracą Rozalia każdego dnia uczestniczyła we Mszy Świętej i przyjmowała Komunię Świętą.

Księga druga

Najświętsza Panna Maryja

Matka Najświętsza była jedynym oparciem Rozalii, zwłaszcza w latach nocy duchowej i przy braku zrozumienia ze strony spowiedników.

Księga trzecia

Krzyż Pana Jezusa

Już w młodości odkrywała, że bez pokonania siebie, bez przyjęcia krzyża, nie ma prawdziwej miłości Boga.

„Chcąc ukochać Jezusa, trzeba czytać trzy książki: Najświętszy Sakrament jako żywe gorejące miłością Serce Jezusa, Najświętszą Pannę Maryję i Krzyż Pana Jezusa.”

Proces beatyfikacyjny

Droga na ołtarze

1996

Rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego

5 listopada 1996 r. kardynał Franciszek Macharski, Metropolita Krakowski, rozpoczął w archidiecezji krakowskiej proces beatyfikacyjny Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny.

2007

Zamknięcie etapu diecezjalnego

17 kwietnia 2007 r. akta procesu zostały przekazane do Kongregacji do Spraw Świętych w Rzymie decyzją kardynała Stanisława Dziwisza.

2022

Dekret o heroiczności cnót

9 kwietnia 2022 r. papież Franciszek podpisał dekret uznający heroiczność cnót Rozalii. Odtąd przysługuje jej tytuł Czcigodnej Służebnicy Bożej.

Oczekiwanie na beatyfikację

Kolejnym krokiem będzie proces o uznanie cudu za wstawiennictwem Rozalii i wyznaczenie przez papieża daty beatyfikacji.

Na polecenie swojego spowiednika Rozalia spisała swoje duchowe doświadczenia w dziełach Pisma oraz Wyznania z przeżyć wewnętrznych.

Modlitwa

Modlitwa o beatyfikację Rozalii

Modlitwa o beatyfikację Czcigodnej Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny i o uproszenie łask za jej wstawiennictwem.

Odmawiając tę modlitwę przez dziewięć kolejnych dni, podejmujemy nowennę, uczestnicząc we Mszy Świętej i przyjmując Komunię Świętą.

Boże, pełen dobroci i miłosierdzia wobec grzeszników, prosimy Cię, rozpal nasze serca apostolską gorliwością w szerzeniu nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusa i dzieła Jego intronizacji w sercach oraz duszach ludzkich, w narodzie polskim i w innych narodach świata. Udziel nam także ducha ofiarnej miłości względem chorych i nieszczęśliwych, którym obdarzyłeś Twoją służebnicę Rozalię.

Wszechmogący, wieczny Boże, źródło wszelkiej świętości, pokornie prosimy Cię o łaskę wyniesienia na ołtarze Twojej służebnicy, abyśmy za jej wzorem i wstawiennictwem, umocnieni światłem Ducha Świętego, stawali się dojrzałymi katolikami i wiernie szli drogą krzyża ku zmartwychwstaniu, w jedności z Jezusem Chrystusem, Królem i Panem naszym. Amen.

Boskie Serce Jezusa, błagam Cię, za przyczyną Czcigodnej Służebnicy Bożej Rozalii udziel mi łaski…, o którą pokornie proszę.

Następnie odmawia się: 3 × „Ojcze nasz”, 3 × „Zdrowaś Maryjo”, 3 × „Najświętsze Serce Jezusa, przyjdź królestwo Twoje!”.

Nihil obstat: Kuria Metropolitalna w Krakowie, nr 2923/2025 z dnia 8 X 2025 r., bp Janusz Mastalski, wikariusz generalny